#نشست_علمی
✅موضوع "ساختار علم اصول"


حجت الاسلام  محمدحسن شعبانی در ابتدای  نشست با بیان اینکه فقهای شیعه در طول حیات خود با اهتمام  به علم اصول آن را مقدمه فقه و ابزاری مهم در استنباط صحیح احکام شرعی ضروری می دانستند، چرا که استنباط احکام شرعی از منابع نیازمند اصول و قواعدی است که علم اصول عهده‌دار آن است، گفت: به طور کلی می‌توان برای علم اصول چهار دوره ازجمله: دوره پیدایش، دوره رشد و نمو، دوره رکود و دوره کمال و نو آوری را در نظر گرفت.
🔅در دوره پیدایش بنا بر نظر شیعه مسائل این علم ریشه در عصر ائمه (ع) دارد، بدین صورت که ائمه (ع) با املای قواعد و کلیات علم اصول به شاگردان خود، زمینه را برای پیدایش چنین علمی فراهم آورده‌اند بنابراین می‌توان ائمه (ع) را واضع و مؤسس علم اصول دانست.
🔹  دوره رشد و نمو از اوائل قرن سوم شروع شد و تا اواخر قرن دهم ادامه یافت، نخستین کسی که در این زمینه دست به تألیف  جامع و مستقلی زد، محمد بن نعمان ملقب به شیخ مفید است که الرساله  الاصولیه یا التذکره باصول الفقه را نگاشته است. پس از شیخ مفید، سید مرتضی الذریعه الی اصول الشریعه و سپس شیخ طوسی عده الاصول را نوشته‌اند.
🔅آغازگر دوره کمال و نوآوری آیت الله وحید بهبهانی است. که با تلاش فراوان و مبارزه فراگیر با اخباری‌گری توانست حرکت نو و تکاملی در فقه و اصول آغاز کند. و بعد از ایشان نیز همین مسیر ادامه یافت و کتابهای ارزشمندی در علم اصول نوشته شد. که از مهمترین کتب اصولی در این دوره می توان به : الفوائد الحائریه وحید بهبهانی، قوانین الاصول میرزای قمی، الفصول فی الاصول شیخ محمدحسین بن عبدالرحیم، و فرائد الاصول شیخ مرتضی انصاری، کفایه الاصول آخوند محمد کاظم خراسانی و مصباح الاصول تقریر درس سید ابوالقاسم خوئی می توان اشاره کرد.